Hey allemaal,

Welkom op mijn web-log!

Hier zal ik schrijven over de dingen die ik meemaak in het dagelijks leven, over mezelf en over mijn gedachten en gevoelens. Problemen met mezelf ((accepteren hoe/wie ik ben)) en met leraren van de middelbare school hebben er toe geleid dat mijn leven nu uit up's en down's bestaat.

Sinds klas vier van de middelbare school heb ik problemen met eten. Het werd van kwaad tot erger, met klas vijf als dieptepunt. In die tijd is ook mijn bewegingsverslaving begonnen. Gesteund door een vriendin is mijn situatie iets verbeterd, maar het is me nog niet gelukt om helemaal uit het cirkeltje te ontsnappen.

Halverwege klas zes kwam voor mij een breekpunt. Ik kon de de stress van eindexamens in combinatie met de conflicten met leraren en mijn eigen problemen niet meer aan. Ik werd depressief, begon met automutilatie en had conditietraining steeds vaker nodig om de strijd met mijn negatieve gedachten en gevoelens voor even te kunnen winnen. Het was een wonder dat ik nog slaagde voor het vwo in 2006.

In september van dat jaar startte ik met de studie Psychologie in Nijmegen. Het duurde meer dan een half jaar voordat ik me pas goed voelde op de universiteit, maar gelukkig heb ik nu mijn draai gevonden =). Ik heb nu een paar hele goede vriendinnen die me accepteren zoals ik ben.

September 2006 was ook de maand dat ik hulp zocht voor mijn problemen. Ik was daar min of meer toe gedwongen door mijn 'beste vriendin' van toen, maar ik begon na bijna drie jaar klooien eindelijk zelf ook in te zien dat ik er in mijn eentje niet meer uit zou komen. Sinds 7 november 2006 loop ik bij de GGZ, waar ik een psychologisch en een psychiatrisch onderzoek heb gehad. Mijn depressie is nu zo goed als over, maar andere problemen, 'Eetstoornis NAO' en bepaalde aspecten van mijn 'Sociale Fobie' ((ik had eerst de diagnose 'Stoornis van Asperger' gekregen, maar dat bleek achteraf gezien niet te kloppen)), zijn nog steeds volop aanwezig...

5 november 2007 ben ik begonnen met Cognitieve Gedragstherapie en heb inmiddels al weer meer dan veertig gesprekken achter de rug. Ze luchten me op, maar tegelijkertijd is het vaak ook ontzettend zwaar... Ik word regelmatig met de neus op de feiten geduwd of voor moeilijke ((of in mijn ogen onmogelijke)) keuzes gezet, maar misschien heb ik dat ook wel nodig om ervoor te blijven vechten...

De weg is lang, maar ik hoop toch dat het me ooit lukt om mijn problemen te overwinnen en te kunnen ervaren hoe het is/voelt om gelukkig te zijn.

Veel liefs,

Le Penseur.

want ik ga het weer opnieuw proberen!

van tegenslagen zal ik alleen maar leren =)

op mijn spiegelbeeld moet ik niet teveel vertrouwen

het wordt tijd om mijn oude leven weer op te bouwen =)

het is een gevecht, maar het komt wel goed!

ik ga vol vertrouwen de toekomst tegemoet =)

want ooit verlos ik me van deze ‘pijn’

In het begin van de middag brachten mijn vader en ik een bezoekje aan het kasteel van Lissabon, gelegen op het hoogste punt van de stad. Het was een hele opgave om daar te komen ((een steile klim door kronkelende smalle straten, terwijl de temperatuur boven de 30 graden was)), maar eenmaal boven was het uitzicht fantastisch. Je kon de hele stad overzien en rondlopen op de reling langs de kantelen. We moesten een trap van 88 grote traptreden op om daar te komen, maar het was het waard! En als je dan boven komt, kun je wel even rust gebruiken ;). ((Het drinken is deze dag redelijk gegaan: Alles bij elkaar zo’n 1,5 liter, wat voor mijn begrippen heel netjes is.))

’s Middags zijn we met de lift naar het dak van het hotel gegaan om even te relaxen en vervolgens even kort te gaan zwemmen. Mijn vader en ik hadden allebei moeite met het water in te gaan omdat het echt ijskoud was, maar uiteindelijk zijn we ((één voor één)) toch gegaan. En die momenten zijn natuurlijk vastgelegd met de camera ;). ((Ik moet eerlijk zeggen dat ik het in bikini rondlopen wel mee vond vallen ((al heb ik ongeveer de helft van de tijd mijn omslagrokje aangehad)). Toen ik me in de hotelkamer aan het omkleden was, schrok ik nog van het zien van mijn lichaam in die vreselijke spiegel daar ((dik en breed)), maar eenmaal op het dakterras vond ik mezelf niet zo dik meer. Mijn spiegelbeeld in het raam liet ook alles behalve een dik lichaam zien…))

Nadat we nog even in de zon hadden gezeten om op te drogen, gingen we naar Vitaminas voor het avondeten, en daar wees mijn pa me op een poster die daar hing. Er stond een formule die het aantal kCal dat je op een dag minimaal nodig hebt te bereken. Ik zette hier al meteen mijn vraagtekens bij, omdat deze alleen maar uitging van je gewicht en ‘geslacht’, ‘leeftijd’, ‘lichaamsbouw’, ‘lichamelijke activiteit’, enzovoort buiten beschouwing waren gelaten, maar toch kon ik het niet laten om het even voor mezelf uit te rekenen. Volgens deze formule zou ik minimaal 1150 kCal nodig hebben… Yeah right, met mijn minimale lijst van in het begin van 2009 zat ik al tussen de 1200 en 1400 kCal per dag, sinds 16 april ben meer gaan eten en de laatste tijd eet ik nog meer omdat ik zoveel sport/beweeg en het niet mijn bedoeling is dat ik ervan afval… 1150kCal… Dat lijkt me nou niet bepaald een goed idee…

Voordat ik die ochtend de deur van de hotelkamer uitging had ik me er al op voorbereid dat ik hier in Portugal misschien wel een andere kledingmaat zou hebben dan in Nederland. De meeste vrouwen hier zijn namelijk een stuk kleiner dan ik ((en ik ben met mijn 1,66 meter al niet echt groot)) en voor mijn gevoel ook veel slanker gebouwd dan ik… ((Het kan ook aan mij liggen dat ik dit wíl zien ((mijn vader denkt hier namelijk heel anders over, heb zijn mening gevraagd)), maar voor mijn gevoel zijn er hier alleen maar mensen met ((ernstig)) ondergewicht en overgewicht… Ik mis de categorie mensen met een normaal/gezond gewicht…)) Hier voel ik me zolang als ik hier verblijf al heel erg ongemakkelijk bij: Ik voel me net een koe vergeleken met de meeste Portugese vrouwen hier… Ik ben veel groter en dikker… Damn, ik wil ook weer ((mooi)) dun zijn =’(!!! Goed, dan moet ik er wel bijzeggen dat er ook erg magere vrouwen rondlopen. Dat vind ik niet mooi en dat is ook niet mijn streven om te bereiken.))

Meer succes had ik in een sieradenwinkel waar ik haarbanden en een paar oorbellen kocht: Van die oorbellen met glittersteentjes. Toen ik deze zag, werd de ekster in mijn wakker ;). Daarna liepen we terug naar het hotel en na een korte stop gingen we naar de supermarkt voor de lunch: Een broodje, vier blokjes La Vache Qui Rit en een Bammetje.

Die middag deed ik een tweede poging om het shoppen toch nog tot een goed einde te brengen en dit keer had ik meer succes. Bij de H&M kocht ik een top ((€ 15,-)) en een rokje ((€ 20,-)) die beide uit verschillende laagjes bestonden. Naar zo’n soort rokje was ik al een hele tijd op zoek, maar had hem in Nederland ((nog)) niet voor onder de € 60,- gezien. Voor een derde van die prijs kon ik hem dan ook niet laten liggen ;). Het besluit om de top ook te nemen, duurde wel wat langer omdat ik er in eerste instantie helemaal niet inkwam… Dat zorgde voor een momentje van paniek omdat ik bang was dat het niet paste omdat ik de afgelopen week heel veel aangekomen zou zijn… Het was dan ook een hele opluchting toen ik erachter kwam dat ik heel klein ritsje aan de zijkant over het hoofd had gezien, en ik de top uiteindelijk wel aankon ;). Wat ik ook fijn vond, was dat ik ook hier in Portugal mijn normale kledingmaat paste. Minder geslaagd vond ((en vind)) ik de spiegels die ze hier gebruiken. Niet alleen in de pashokjes van de H&M, maar ook in het hotel waar mijn vader en ik verblijven hebben ze spiegels die de werkelijkheid vergroot weergeven… Als ik daar dan in kijk, voel ik me diep ongelukkig over mijn eigen lichaam, omdat ik zo goed als alles dan te dik vind… ((Zelf mijn buik, terwijl ik eigenlijk altijd al geroepen heb dat ik het niet erg zou vinden om daar iets dikker te worden, omdat ik weet dat ik daar heel dun ben.)) Het eigenaardige is wel dat als ik zonder spiegel naar mijn lichaam kijk, dat ik mezelf dan weer een stuk dunner zie… Ik weet het niet meer, ik weet niet wat nou waar is en wat niet. Ik hoop maar dat als eenmaal terug in Nederland ben, dat mijn gewicht dan ongeveer gelijk is aan wat ik de zondag voordat ik op vakantie ging woog ((kan iets meer zijn, omdat ik komende week ongesteld moet worden))…

Omdat de middag nog lang niet voorbij was, stelde mijn vader voor om nog even naar de ruïne van een kerk die midden in de stad stond te gaan. Het was heel apart om te zien, maar ik voelde me tegelijkertijd ook akelig bij het idee dat deze kerk vol zat tijdens de aardbeving en de brand die daarop volgde in 1755…

Tegen het einde van de middag heb ik even in het hotel op bed gelegen en hebben we onze vijftien minuten gratis internet verbruikt, onder andere aan het opzoeken van de kenmerken van de Mexicaanse griep ((waar ik gelukkig lang niet aan voldeed)). Ben ik even blij dat ik alleen maar een simpele verkoudheid heb. Het is super vervelend, maar alles is beter dan de Mexicaanse griep of Q-koorts.

Tegen 18:30 zochten we een pizzeria op om daar wat te gaan eten. Het was een goed restaurant: De pizza’s waren heerlijk ((ik had een pizza met kaas, tomaat en ananas die ik voor 13/16 opkon)), de bediening was netjes en de keuken zag er schoon uit. Na het eten gingen we weer ruim twee uur lopen ((een mooie route met veel klimmen, en waarbij het verschil tussen arm en rijk in de stad Lissabon erg goed zichtbaar was)) en sloten de dag net als gister af met een sundae-ijsje met chocoladesaus.

Na het ontbijt in het nieuwe hotel ((magere yoghurt, twee opscheplepels chocolade cornflakes en een maïsboterham met light jam)) gingen mijn vader en ik dan ook eerst even naar de apotheek om neusspray te halen ((gelukkig kennen ze die in Portugal ook)). Daarna gingen we weer een tour ((Olisipo)) maken met de citybus. Om dit te kunnen doen, hebben we uiteindelijk van 11:30 tot 14:30 moeten wachten: In eerste instantie stonden we bij de verkeerde halte, daarna konden we een andere opstapplaats niet vinden, en uiteindelijk moesten we bij de goede opstapplaats ook nog drie kwartier wachten voordat er pas een bus op kwam dagen. Letterlijk ziek voelde ik me erbij. Constant op en neer moeten sjouwen, de zon in, de zon uit, en dat terwijl iedere keer ademhalen je ontzettend veel kracht en energie kost… Doormoe werd ik ervan ((zowel in letterlijke als figuurlijke zin)) en was blij toen we eindelijk in de bus zaten. ((Daar lunchten we ook: Ik had een broodje, twee plakken volkoren ontbijtkoek en een mini cakeje.)) Van de rondrit zelf kreeg ik niet alles mee omdat ik constant de neiging had om in slaap te vallen… Ja, wat wil je na een nacht met zo weinig uren en behoorlijke verkoudheid…

Nadat we nog even naar de supermarkt waren geweest, gingen we weer terug naar het hotel, waar ik zeker een half uur op bed had gelegen ((in de hoop dat de paracetamol en de neusdruppels snel zouden werken)). Daarna gingen we weer de stad in om wat te verzinnen voor het avondeten. Het werd dit keer een salade bij een restaurantje dat ‘Vitaminas’ heette en we kregen een groot bord vol met pasta en heel veel verschillende soorten groente ((ik kon het in ieder geval niet helemaal op)). Vervolgens gingen we nog een eindje lopen door de stad en toen het donker werd namen we de bus terug. Mijn avondtussendoortje bestond uit een sundae-ijsje met chocoladesaus ((yum)).

Na het ontbijt ((hetzelfde als gister)) maakten mijn vader en ik eerst een wandeling door de stad. Op een gegeven moment liepen we langs de beroemde lift ((om mensen naar hoger gelegen delen van de stad te brengen, maar het waren voornamelijk toeristen die er gebruik van maakten =P)) en besloten even op en neer te gaan. De lift oogde erg oud ((de deuren bestonden uit ijzeren hekwerken, die me een beetje aan de hekken in de film Titanic deden denken)) en kraakte aan alle kanten, maar ondanks dat ging het ding nog best snel. Eenmaal boven had je wel een super mooi uitzicht =).

De rest van de ochtend en de halve middag zaten we in een citybus om een tour ((Tagus)) door de stad te maken. ((Daar at ik ook mijn tussendoortje: Twee plakken volkoren ontbijtkoek.)) Onderweg stapten we nog een keer uit om een kasteel en een monument ter nagedachtenis van alle Portugezen die omgekomen waren op zee te bekijken ((en dat waren er erg veel…)). Na afloop van de tour ((ongeveer 14:30)) namen we even pauze om te lunchen ((een broodje, vier blokjes La Vache Qui Rit light en een mini cakeje)).

De rest van de tijd tot aan het avondeten ((een grote friet met tomatenketchup en een sundae-ijsje met chocoladesaus)) hielden we ons bezig met ‘verhuizen’. De hoteleigenaar had de problemen met de airco, het internet en het warme water niet op kunnen lossen, en dus was mijn pa een beetje kwaad geworden en van hem een oplossing geëist. Het gevolg: Niet veel later stonden we met onze koffers weer op straat op weg naar een nieuw hotel ((dat had de eigenaar voor ons geregeld)). Een viersterren hotel ditmaal en dat was ook wel te zien: Een ruime kamer, een aparte zithoek, een ruime badkamer met voetenbad, ligbad en een douche, een keukentje met minibar, een goed werkende airco, een zwembad op het hoteldak, maar voor ons het belangrijkste: WARM water!!! Ik kon het dan ook niet laten om ’s avonds even wat langer onder de douche te gaan staan, want dat had ik echt gemist ((in het vorige hotel hield ik het maar maximaal 30 seconden vol om de zeep van me af te spoelen, omdat het zo koud was dat je er het liefste zo snel mogelijk weer onderuit wilde)). Het enige nadeel was dat je moest betalen voor internetgebruik, wat inhield dat ik niet zo vaak online kon komen als ik wilde…

’s Avonds maakten mijn vader en ik nog een wandeling van ruim twee uur, en namen vervolgens de bus terug naar het hotel. Tijdens het lopen besefte ik dat mijn conditie ondanks een hele week vakantie ((lees: niet fietsen naar Nijmegen en geen ticketuren spinning)) waarschijnlijk niet of nauwelijks achteruit zou gaan, omdat ik in Lissabon lichamelijk echt ontzettend actief was. Dat vond ik wel een geruststellend idee =). Ook mijn angsten dat ik in deze week ontzettend aan zou komen, werden door het lopen onderdrukt.

Tegen 8:00 stonden we op en om 8:30 ((voor mijn gevoel dus 9:30)) zaten we aan het ontbijt((buffet)). Dat was iets waar ik me van tevoren heel erg zorgen over had gemaakt: Wat zouden ze allemaal hebben? Zouden er ook light-producten zijn? Kan ik iets anders nemen dan brood, want dat hoef ik echt niet ’s ochtends? En noem het maar op. Ik moet eerlijk zeggen dat het me achteraf gezien heel erg is meegevallen. Er was namelijk keuze genoeg: Engels ontbijt, Portugees ontbijt, Italiaans ontbijt, een simpel ontbijt, een combinatie, en noem het maar op. Mijn ontbijt bestond uit een bekertje magere yoghurt ((125 ml)) en drie opscheplepels chocolade cornflakes ((en dat is veel voor mijn doen, thuis eet ik iets minder)), niets engs aan dus ;).

Bijna de hele dag hebben we ons vermaakt in het Oceanium ((een beetje zoals Sea Life in Scheveningen, maar dan groter)). Daarna zijn we nog even de stad in gegaan om te lunchen ((om 15:00)) en een nieuwe zonnebril voor mij te kopen ((heel handig, mijn oude had het de eerste dag in Lissabon al begeven =S)). Na heel lang zoeken slaagden we uiteindelijk, wat nog geen gemakkelijke opgave was omdat de meeste modellen die ze daar kennen lomp en groot zijn en dat staat me absoluut niet.

Het eten was die dag wel behoorlijk rommelig, maar voor mijn gevoel ging het wel goed: ’s Ochtends ontbijt, begin middag twee tussendoortjes ((twee plakken volkoren ontbijtkoek en een pakje sesamcrackers)), om 15:00 de lunch (( een super machtige volkoren pistolet en drie mini Babybell light)) en om 19:00 een meergranen baguette die wel erg rijk belegd was met verschillende soorten groente. Dat was eigenlijk net iets teveel voor me, en na afloop voelde ik me ook een hele tijd niet lekker =(… Gelukkig stelde mijn vader voor om een ‘eindje’ ((lees: ruim twee uur voordat we pas bij het aquaduct kwamen)) te gaan lopen ((berg op, berg af)) en dat heeft me wel goed gedaan =). ’s Avonds voelde ik me goed genoeg om nog een avondtussendoortje ((Hapklaar volkoren)) te nemen.

Dit was ook de avond waarop ik besefte hoe belangrijk het gewicht waar ik nu op zit ((bijna BMI 17)) voor me is. Dan kan ik wel roepen dat ik liever een kilo minder wil wegen omdat ik mijn lichaam dan mooier vind, maar met een kilo minder zou ik deze vakantie waarschijnlijk niet aan hebben gekund. Ik balanceer nu al op het randje ((ik ben heel eerlijk, het gaat tot nu toe net goed)): Ruim twee uur door Lissabon ((met al haar heuvels)) lopen is zwaarder dan op en neer naar Nijmegen fietsen en daarnaast nog een uurtje spinning meepakken…

In de auto naar het station besefte ik dat ik wat belangrijks vergeten was: Mijn ontbijt!!! Ik had het klaargezet in de koelkast, maar had er niet meer aan gedacht om het eruit te halen =S… Oh help, daar gaat mijn relaxte ochtend… Nou moet ik me daar ook nog druk over gaan maken, alsof het op vakantie gaan zelf nog niet spannend genoeg is… Achteraf gezien viel het gelukkig mee omdat mijn pa eenmaal op station Nijmegen aangekomen wel een Breaker light voor me wilde betalen ((met wat ontbijtkoek erbij ((Hapklaar volkoren)) zat ik aan redelijk normale hoeveelheden voor mijn ontbijt.

Nadat we onze koffers bij het hotel hadden neergezet, gingen mijn pa en ik de stad ik om deze een beetje te verkennen. Het eerste dat opvalt al je daar door de straten loopt, is het enorme hoogteverschil tussen verschillende delen van de stad. Zo is het bijvoorbeeld vaak heel stijl heuvel op ((of juist heuvel af)) om van de ene straat naar de andere te gaan… Tijdens deze beklimming heb ik uiteindelijk nog een extra tussendoortje ((pakje sesamcrackers)) genomen omdat ik dacht dat mijn lichaam dat wel kon gebruiken.

Tegen zevenen gingen mijn pa en ik naar de Mc Donalds in de hoop daar wat voor het avondeten te kunnen scoren. Ik bestelde een vegetarische maaltijdsalade met veel verschillende soorten groente ((o.a. tomaat, rode paprika, ui, maïs)), stukjes rode appel, blokjes kaas en croutons. Daar had ik ook wel genoeg aan omdat ze hier in Lissabon alles behalve zuinig zijn met de ingrediënten en hoeveelheden ((daar kan dat zielige bakje salade bij de Mc Donalds in Nederland niet tegen op.

Die avond gingen m’n pa en ik weer de stad in en brachten onder andere een bezoekje aan één van de metrostations. Omdat we via de andere kant eruit gingen ((terwijl we beide ons richtingsgevoel een beetje kwijt waren)), raakten we uiteindelijk een soort van verdwaald =P. Na ruim twee uur heuvel op heuvel af gelopen te hebben, waren we eindelijk weer in de buurt van het hotel ((omdat ik ontzettende last van spierpijn begon te krijgen)). Daar aangekomen nam ik een Bammetje als tussendoortje ((normaal zou ik dat teveel vinden, maar ik had het idee dat mijn lichaam het nodig had. Ik vond het ook wel opvallend dat de spierpijn niet lang daarna nagenoeg verdween =).

De eerste avond in het hotel was jammer genoeg niet echt geslaagd. Het begon er al mee dat het internet op de hotelkamer het niet deed ((als ik dat wilde, moest ik beneden bij de balie gaan zitten)), dat de airco niet werkte en dat het hele hotel zonder warm water zat… Dan heb je een hele dag reizen en stappen achter de rug, kun je niet eens fatsoenlijk douchen =S. Mijn pa zou er in ieder geval de volgende dag achteraan gaan zitten.

03-08-2009 ((0:15)): ‘Overleefstand’…

Lieve allemaal, het is al weer een hele tijd geleden dat ik hier geschreven heb, maar ik heb het ruim een maand niet op kunnen als gevolg van wat er allemaal is gebeurd… Ik ben van de ene negatieve situatie in de andere gerold en kan niet zeggen dat ik de laatste tijd echt geleefd heb. Mijn hoofd, mijn lichaam, zeg maar rustig: Alles stond op de ‘overleefstand’ om de dagen door te komen en in een poging om te verhinderen dat ik door alle stress, chaos en hectiek voor de zevende keer in anderhalf jaar tijd terug zou vallen in mijn eetstoornis…

Het begon allemaal met de presentatie van mijn bachelorwerkstuk op donderdag 18 juni. Deze ging voor geen meter. Ik weet niet waar ik op dat moment was met mijn hoofd, maar in ieder geval niet bij de presentatie… Dit had weer tot gevolg dat ik stijf stond van de spanning en nauwelijks uit mijn woorden kwam… Meteen na afloop van de presentatie wist ik al hoe laat het was: Ik had het allemaal behoorlijk verknald en moest hopen dat het nog goed genoeg was voor een voldoende…

Uiteindelijk haalde ik het vak ((Bachelorwerkstuk Klinische Psychologie)) dan wel, maar wel met het laagste cijfer dat ik het afgelopen jaar had gehaald: Een 6,5… AUW, dat was pijnlijk… En al helemaal als je er vervolgens achter komt dat je er niets meer aan kunt veranderen… De fout zat blijkbaar in de inleiding ((lees: die de docente tijdens de feedbackrondes helemaal goedgekeurd had)), waardoor mijn hele verslag niet meer klopte… ((Een onderzoeksvoorstel is altijd op de literatuur die in de inleiding verwerkt is gebaseerd.)) Hier baalde ik echt enorm van, want dat zou betekenen dat ik voor een hoger cijfer zo goed als mijn hele verslag opnieuw zou moeten schrijven… Grrr… Stom mens, had dat dan meteen gezegd in plaats van me lovende feedback te geven =@... En laat me niet vanaf april aan een verslag werken dat eigenlijk niet goed genoeg is =@. Nou, u wordt bedankt hoor! ((En zo worden positieve opmerkingen van anderen ook echt niet geloofwaardiger voor me…))
Ondanks dat ik helemaal niet tevreden ben met mijn cijfer en met de manier waarop het allemaal is gegaan, heb ik toch maar besloten om het verslag niet opnieuw te schrijven. Het zou onbegonnen werk zijn omdat ik anders mijn hele vakantie daarvoor zou moeten opofferen…

Het bachelorwerkstuk was nog maar niet achter de rug, of ik kwam alweer in de volgende stresssituatie terecht. Tijdens de Klachtgerichte Interventie Training ((KIT)) was er binnen mijn triadegroep een conflict ontstaan omdat we elkaar ervan beschuldigden dat we elkaar niet begrepen. ((Mijn ‘therapeut’ beweerde bijvoorbeeld dat ik een gegeneraliseerde angststoornis had, waar ik het niet mee eens was, en mijn ‘cliënt’ beschuldigde mij ervan dat ik met hele andere dingen bezig was dan zijzelf.)) Ik probeerde dit conflict op een volwassen manier op te lossen door het binnen de groep uit te praten ((we zouden het waarschijnlijk niet met elkaar eens worden, maar we wilden alle drie proberen om er nog het beste van te maken)), wat me behoorlijk wat energie kostte, maar helaas was het kwaad toen al geschied… Één van mijn triadegroepsgenoten was naar de docente gegaan om te klagen, met als gevolg dat ik de maandag daarop ((27 juni)) op het matje geroepen werd en nog een hoop uit te leggen had. Op dat moment voelde ik me echt machteloos, waardeloos. Ik kreeg alleen maar verwijten naar mijn hoofd geslingerd en het kwam op me over alsof ik de schuld had aan het hele conflict. Opmerkingen als: ‘Je bent de storende factor van de hele trainingsgroep’ en ‘ben jij altijd zo’ ((nee)) hebben me echt ontzettend veel pijn gedaan, en hebben tot de nodige tranen en flashbacks naar mijn verleden geleid. Op dat moment zelf stond ik aan de grond genageld ((freezing)), niet wetend wat ik moest doen/zeggen… Wanhopig probeerde ik uiteindelijk aan de docente uit te leggen dat het niet alleen aan mij lag en dat het om een conflict binnen de hele triadegroep ging, maar ik had niet echt het idee dat ze me geloofde. En al helemaal niet toen ze me tot in detail vroeg hoe de vorige twee trainingen waren gegaan ((lekker verwijtend, want ik had al eerder aangegeven dat ik nog nooit problemen met mijn triadegroep had gehad)) en wilde weten hoe ik het conflict met mijn ‘cliënt’ opgelost had ((door erover te praten en uit te zoeken waar het aan lag dat ik haar niet zou begrijpen)). De oplossing was voor mijn gevoel al snel duidelijk: Ik had veel duidelijker naar haar moeten communiceren welk aspect van haar probleem ik aan het onderzoeken was, maar de docente had er maar weinig vertrouwen in omdat ik haar niet kon vertellen hoe het afgelopen was ((de triade die volgde op het gesprek met mijn ‘cliënt’ zou ik later die dag pas hebben)). Ook vond ze het niet goed dat ik mijn ‘cliënt’ ((als studenten onder elkaar)) erop aangesproken had op het feit dat ik het niet zo netjes vond dat ze eerst ((achter mijn rug om)) naar de docente gegaan was in plaats van het in de triadegroep uit te spreken: ‘Nou dat zal lekker bevorderlijk zijn voor je therapeutische relatie,’ luidde haar verwijt. ‘Het was meer bedoeld als iets uitspreken als studenten onder elkaar,’ antwoordde ik terwijl ik hoe langer hoe wanhopiger werd. ‘Oké, maar ik wil hier zeker wat van terug lezen in je verslag. En ik verwacht ook van je dat je volgende week alles inbrengt tijdens de supervisie!’

Aan het einde van die dag kwam alles op me af, en dat gevoel zou ik nog de hele week met me meedragen. Hoewel de daaropvolgende triade heel positief verliep ((er was van een conflict nog maar weinig meer te merken en mijn ‘cliënt’ was tevreden over mijn nieuwe aanpak)), zag ik echt enorm op tegen de komende trainingsbijeenkomst. Ik zat met mijn hoofd meer daarbij ((bedenken hoe ik alles zou gaan verwoorden)) dan bij de komende twee tentamens. Ik moet eerlijk zeggen dat deze me niet zoveel meer konden schelen: Tentamens kun je over doen bij de herkansingen, de KIT niet. Om die reden had ik dan ook enorm slecht geleerd voor zowel Ontwikkelingspsychopathologie I als Training Psychodiagnostiek & Classificatie…

Maandag 6 juli was het dan zover: Het moment van de waarheid. Tijdens de supervisie deed ik nogmaals het verhaal dat ik de week daarvoor ook al aan de docente vertelde ((over hoe de ‘behandeling’ was gegaan en dat daarbij een conflict ontstaan was)), maar het verschil was dat ik dit keer wel iets kon vertellen over mijn aanpak en dat deze gewerkt had. Het viel me gelijk op dat de docente dit keer niet zo negatief reageerde en ook aangaf dat ik waarschijnlijk niet de makkelijkste cliënt had getroffen ((ja, dat klopt)). Ook riep ze mijn triadegroepsgenoten op het matje die op hun beurt ook maar eens eerlijk moesten zijn over het conflict. Dat heeft me wel goed gedaan, maar zeker van een goede afloop ben ik nog niet…

Wat tot mijn eigen verbazing wel goed afgelopen is, zijn de twee tentamens. Voor Ontwikkelingspsychopathologie I ((6 juli)) heb ik een 8,0 en voor Training Psychodiagnostiek & Classificatie ((9 juli)) een 7,0. Deze laatste ga ik overdoen op 28 augustus, omdat het zo’n makkelijk tentamen was ((als ik ook maar iets beter geleerd had ((lees: iets langer dan één dag)), had ik er makkelijk een 8,0 voor kunnen halen)) en ik niemand ken die lager dan een 8,0 gescoord heeft. Dat blijft toch wel een beetje knagen ;)…

Het grootste gedeelte van de tijd tussen 9 en 20 juli had ik nodig om te herstellen ((omdat alles wat ik hierboven beschreven heb me enorm veel energie had gekost)), maar het echte vakantiegevoel was nog ver te zoeken… Op 20 juli stond namelijk de deadline voor het verslag van de KIT, en omdat ik het een lange tijd niet op had kunnen brengen om eraan te werken ((maar er wel continu mee bezig was)), werd het ((zoals gewoonlijk)) weer last minute werk: Om 23:59 en 11 seconde leverde ik het verslag per e-mail in ((het cijfer hiervan heb ik nog niet terug)). Eenmaal in bed barstte ik in tranen uit. Het was voorbij, dit studiejaar en vooral het hectische einde ervan was eindelijk voorbij! Ik had het overleefd! Eindelijk rust!!!  Tenminste, dat dacht ik, want ik had op dat moment nooit kunnen voorspellen dat de vrijdag daarop ((24 juni)) opnieuw in een nachtmerrie zou belanden…

Nadat ik ’s ochtends therapie had gehad ((mijn psycholoog was tevreden met hoe het ging)), had ik ’s middags met mensen/vrienden van ZieZo afgesproken om met z’n allen vanaf de tribune ((ze hadden tribunekaarten kunnen regelen)) naar de intocht van de Nijmeegse Vierdaagse te gaan kijken. Twee mensen van ZieZo liepen mee, dus het idee was om hen op te wachten. In het begin moesten we staan ((er waren blijkbaar meer kaartjes verkocht dan dat er zitplaatsen waren =S)), maar na ongeveer een uur vonden we een plekje op de bovenste etage van de tribune. Het weer was goed en het was heel gezellig, totdat ik op een gegeven moment ontdekte dat mijn tas verdwenen was…
Dieven hebben de tas die tussen mijn benen stond waarschijnlijk van achter de tribune weggehaald ((van voren was bijna niet mogelijk)) en alles meegenomen: Mijn portemonnee met inhoud (€ 51,- en al mijn pasjes)), mijn mobiele telefoon, mijn sleutelbos, een usb-stick, en nog veel meer spullen die standaard in mijn tas zitten... Toen ik daar achter kwam, was ik in een shock. Het ene moment heb je nog alles, minder dan 2 minuten later helemaal niets meer: Geen OV-jaarkaart, geen geld om terug naar huis te reizen ((en dan heb je geluk dat je niet alleen bent en dat iemand zo lief is om mijn treinkaartje te betalen)), geen mobiele telefoon om naar huis te bellen, en geen identiteit omdat mijn ID-kaart ook gestolen was... En dan sta je daar met een zielig plastic tasje, met daarin wat papieren, een paraplu en mijn MP3-speler... Het was een nachtmerrie die werkelijkheid werd...
Vanaf dat moment schakelde ik weer over naar de ‘overleefstand’ en begon al het geregel en gedoe: Het blokkeren van mijn pinpas en mijn simkaart, het aanschaffen van nieuwe sloten voor op de deuren, het aangifte doen bij politie in mijn woonplaats...  In Nijmegen konden ze niets voor me doen, omdat ik geen legitimatiebewijs meer had. De grootste onzin natuurlijk, want volgens internet kun je altijd aangifte doen van een vermiste ID-kaart. Het maken van pasfoto's, het aanvragen van een nieuwe sportkaart, een verzekeringspasje, het aanvragen van een nieuwe ID-kaart ((met spoed in verband met m'n vakantie naar Lissabon van 3 tot en met 10 augustus)) en OV-jaarkaart, bellen naar 'vermiste voorwerpen', het activeren van een nieuwe simkaart en je tegelijkertijd oriënteren op een nieuwe telefoon...
De afgelopen week was echt slopend: Veel regelen, slechter eten ((met eten is het 3,5 dag heel slecht gegaan: Te weinig en veel te ongezond)) en vooral weinig slapen ((ik had overdag nauwelijks een moment rust en sliep ’s nacht maar hooguit 3-4 uur)). Gelukkig leek er op maandagavond ((27 juli)) dan eindelijk een einde aan deze ellende te komen van al deze ellende te komen. Ik kreeg een reactie op mijn WieWatWaar op hyves dat mijn spullen gevonden waren, met daarbij een telefoonnummer dat ik kon bellen. Dat deed ik diezelfde avond nog ((ook al was het al 22:15)) en sprak de volgende dag af in Nijmegen.
Omdat ik van mijn ouders niet alleen mocht gaan, heeft mijn broertje me 28 juli per scooter naar Nijmegen gebracht en heb ik een deel van mijn spullen ((alle pasjes behalve mijn pinpas en donorcodicil)) teruggekregen. Op dat moment raakte ik weer helemaal in een shocktoestand, maar ik ben SUPER BLIJ dat ik een gedeelte van mijn persoonlijke eigendommen weer terug heb!!! Al vind ik het nog wel een walgelijk idee dat één of andere idioot ze gewoon bij het oud vuil in een prullenbak heeft gegooid...
G.((medewerker van de reinigingsdienst die mijn spullen gevonden heeft)) echt super bedankt voor je hulp en moeite!!! Fijn dat er ook eerlijke mensen bestaan zoals jij!!! Nogmaals hartstikke bedankt!!!
Een deel van de schade is niet meer te herstellen. Zo heb ik al een hoop kosten moeten maken voor mijn nieuwe ID-kaart ((€ 103,65, normale prijs + bijdrage voor spoed + boete voor het kwijtmaken van een document van de staat)), pinpas ((€ 7,50)), foto’s ((€ 9,80)), portemonnee ((€ 9,90, mijn moeder heeft de rest betaald)) en OV-jaarkaart ((€ 31,76, maar hier kan ik gelukkig een gedeelte van terugkrijgen omdat mijn oude OV-jaarkaart weer teruggevonden is)). ((En dan heb ik de nieuwe sloten op de deuren nog niet eens meegerekend… Die waren € 125,-, maar daarvan heb ik nog geen rekening gehad van mijn ouders.)) Niet leuk, want daar ging het geld dat ik opzij had gelegd voor mijn vakantie naar Lissabon… Maar goed, het had allemaal nog veel slechter kunnen aflopen. Zo is er gelukkig niks van mijn bankrekening gehaald en er is gelukkig geen misbruik gemaakt van mijn beltegoed. Met mijn mobiele telefoon heb ik geluk gehad met mijn provider: Ik kon mijn nummer behouden en als ik mijn abonnement met een jaar verlengde, kon ik gratis een nieuw toestel uitzoeken ;).

Afgelopen donderdag ((30 juni)) heb ik mijn nieuwe pinpas ontvangen, waardoor alles nu zo goed als ‘back to normal’ is. Dat was een moment waar ik heel erg naar verlangd had omdat ik zo snel mogelijk het normale leven weer wilde oppakken: Ik wilde weer ‘leven’ in plaats van ‘overleven’…

Iets dat ik al een hele tijd niet meer had kunnen ervaren door alles wat er gebeurd was. ((En ik werd zo langzamerhand ook een beetje moe van het afhankelijk zijn van anderen: ‘Pap/mam kun je even meekomen? Ik moet … hebben en kan niet pinnen.’ Geld opnemen was ook niet mogelijk, omdat ik een aantal dagen geen ID-kaart heb gehad =S.))

Vandaag om 8:06 zit ik in de trein richting Schiphol en iets na de middag in het vliegtuig naar Lissabon. Ik vind het doodeng allemaal, maar ik wil toch proberen om er het beste van te maken. In het hotel is er als het goed is een internetaansluiting en ik neem mijn Eee-PC mee, dus ik hoop snel weer wat van me te kunnen laten horen en op andere logs te reageren.